Geen art. 220e-woondelenvrijstelling voor een verslavingskliniek

X stelt dat de woondelenvrijstelling van art. 220e Gemeenetewet van toepassing is, omdat delen van de verslavingskliniek opvolgend door cliënten worden bewoond en die delen naar aard en inrichting zowel bestemd als geschikt zijn om enigszins duurzaam voor menselijke bewoning te dienen en ook die hoofdfunctie hebben. Het hof oordeelt dat de onroerende zaak wordt gebruikt voor verblijf in het kader van (crisis)opvang en behandeling. Het verblijf is tijdelijk, kortdurend, niet duurzaam en ondergeschikt aan het hoofddoel, namelijk het bieden van zorg. Dat sprake is van opvolgend gebruik ondersteunt het niet-duurzame karakter. Gelet hierop zijn terecht geen delen aangemerkt als woondelen. Daaraan doet niet af dat bij uitzondering een cliënt langer dan 9 maanden in de kliniek zou kunnen verblijven, omdat inherent is aan verslavingsproblematiek dat niet iedereen daarvan in een gelijke periode herstelt.