Vergelijking met prijs bij verkoop woning aan zittende huurder

Belanghebbende heeft 2 verhuurde woningen verkocht aan respectievelijk de inwonende zoon van de huurder en de huurder zelf. Het hof heeft de hoger beroepen van de heffingsambtenaar van de gemeente Westerveld ongegrond verklaard en geoordeeld dat de heffingsambtenaar de door hem gestelde waarden niet aannemelijk heeft gemaakt, omdat hij niet aannemelijk heeft gemaakt dat de met de verkopen behaalde prijzen lager zijn geweest dan de waarde in het economische verkeer van die woningen.
De Hoge Raad overweegt dat het oordeel van het hof geen blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting en kan, als verweven met waarderingen van feitelijke aard, voor het overige in cassatie niet op juistheid worden getoetst. Het is ook niet onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd. Daarbij merkt de Hoge Raad op dat het hof niet de bij de verkoop aan huurders bedongen verkoopprijs heeft aangemerkt als de ingevolge artikel 17 van de Wet WOZ in aanmerking te nemen waarde. Het hof heeft daarover slechts geoordeeld dat een dergelijke verkoopprijs niet tot uitgangspunt kan worden genomen, niet betekent dat daaraan geen enkele bewijskracht kan worden toegekend bij de beoordeling van de door de heffingsambte-naar verdedigde waarde.