Beperkingen van pkv in WHpkv leiden niet tot ongerechtvaardigde ongelijke behandeling

Volgens A-G Wattel kan niet gezegd worden dat elke redelijke grond zou ontbreken aan het oordeel van de wetgever dat bpm- (en WOZ-)bezwaren en beroepen voor het volstrekt overgrote deel voor pkv-doeleinden niet gelijk zijn aan bezwaren en beroepen in andere fiscale zaken. Ook als dat wél zo zou zijn, slaagt de WHpkv moeiteloos voor de objectieve-en-redelijke-rechtvaardiging-test (nieuwsservice 2024, week 45, ECLI:NL:PHR:2024:1140). De Hoge Raad overweegt dat de wetgever met de beperkingen van pkv in procedures over de Wet WOZ en de bpm het oog heeft gehad op gevallen die zich daardoor kenmerken dat aan de belanghebbende rechtsbijstand wordt verleend door een beroepsmatig optredende gemachtigde. Het bedrijfsmodel van dergelijke gemachtigden bestaat eruit dat (i) wordt opgetreden op basis van no cure no pay, (ii) daarbij zodanige afspraken met de cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en (iii) de procedures op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende pkv de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen. Gevallen die niet deze kenmerken hebben, moeten worden aangemerkt als bijzondere gevallen, waarbij geen aanleiding bestaat tot vermenigvuldiging van de op basis van het Bpb berekende forfaitaire vergoeding met de factor 0,25 of 0,10. De regeling over de beperkingen van pkv in de WHpkv is niet van toepassing op de proceskosten die een belanghebbende in hogere instantie heeft gemaakt, als hij zich in die instantie met succes verweert tegen een rechtsmiddel dat is ingesteld door het bestuursorgaan. Voor de beperkingen van pkv op het gebied van de Wet WOZ en de bpm bestaat een objectieve en redelijke rechtvaardiging.