Inspecteur mag nieuwe of andere gronden van verweer aanvoeren

Aan belanghebbende zijn aanslagen in de ib/pvv opgelegd, die na bezwaar zijn gehandhaafd.
De Rechtbank Haarlem heeft het beroep gegrond verklaard en de aanslagen verminderd.
Belanghebbende heeft hiertegen hoger beroep ingesteld bij het Gerechtshof Amsterdam, welke de aanslagen verder heeft verminderd. Belanghebbende heeft hiertegen beroep in cassatie ingesteld.
De Hoge Raad stelt dat het de inspecteur in beginsel vrij staat in de procedure voor de rechtbank ter ondersteuning van de door hem opgelegde aanslag zoals die na de uitspraak op bezwaar luidt, een ander standpunt in te nemen dan hij in de bezwaarfase heeft ingenomen. Verder staat het een partij, en dus ook de inspecteur, vrij om zich in hoger beroep te verweren met alle gronden die hij dienstig acht. Dit is slechts anders voor zover het desbetreffende standpunt onderscheidenlijk verweer ondubbelzinnig zou zijn prijsgegeven, dan wel wordt aangevoerd onder zodanige omstandigheden, dat behandeling ervan zou leiden tot een inbreuk op een goede procesorde (vgl. HR 24 mei 2002, nr. 37 220, LJN AE3172, BNB 2002/320, en HR 4 december 2009, nr. 08/02258, LJN BG7213, BNB 2010/65). Deze opvatting sluit aan bij de parlementaire geschiedenis op de Wet belastingrechtspraak in twee feitelijke instanties, waarin is opgemerkt dat in het belastingrecht in hoger beroep de herkansingsfunctie voorop staat, en dat daarom als regel nieuwe beroepsgronden, argumenten en bewijsmiddelen in hoger beroep kunnen worden aangevoerd, tenzij een goede procesorde zich daartegen verzet (Kamerstukken II 2003/04, 29 251, nr. 3, blz. 9). Voor zover de klachten uitgaan van een andere opvatting, falen zij. De klachten kunnen ook voor het overige niet tot cassatie leiden.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond.