E-mail moet worden aangemerkt als bezwaarschrift

De heffingsambtenaar van de gemeente Maastricht stuurt op 3 december 2010 een legesnota aan belanghebbende. Naar aanleiding hiervan stuurt belanghebbende op 10 december 2010 een e-mail aan de gemeente. Hierna voert belanghebbende diverse telefoongesprekken met de gemeente. Uiteindelijk dient belanghebbende op 3 februari 2011 een bezwaarschrift in, dat niet-ontvankelijk wordt verklaard. In geschil is of de e-mail moet worden aangemerkt als bezwaarschrift.
Het hof overweegt dat het voldoende is dat uit de e-mail volgt dat belanghebbende zich niet kan verenigen met de legesnota. Het hof oordeelt dat het vragen om een gesprek met een ambtenaar over de legesnota geen andere conclusie toelaat dan dat belanghebbende daarmee te kennen geeft bezwaar te hebben tegen deze legesnota. Redelijkerwijs valt niet in te zien waarover een gesprek anders dan over (de hoogte van) de leges zou moeten gaan. De (niet op de voet van artikel 2.15 van de Awb geweigerde) e-mail van 10 december 2010 moet worden aangemerkt als een pro forma bezwaarschrift, dat, gelet op artikel 6:9, lid 1, van de Awb, tijdig is ingediend (HR 16 januari 2009, nr. 07/10184, ECLI:NL:HR:2009:BG9872, en 13 november 2009, nr. 43 842, ECLI:NL:HR:2009:BK3065). Het bezwaarschrift van 3 februari 2011 geldt als nadere motivering. Belanghebbende heeft verzocht om bij gegrondverklaring van het hoger beroep het geding terug te wijzen naar de heffingsambtenaar. Het hof willigt dit verzoek niet in, omdat de heffingsambtenaar het bezwaar ambtshalve al inhoudelijk heeft beoordeeld. Wel wijst het hof, gelet op artikel 8:115, lid 1, onderdeel b, van de Awb, het geding terug naar de rechtbank, omdat de rechtbank de zaak niet inhoudelijk heeft behandeld.
De Hoge Raad heeft het beroep in cassatie afgedaan met toepassing van artikel 81 RO.