Geen strijd met het verdragsrechtelijke gelijkheidsbeginsel

Belanghebbende stelt dat het tarief van de watersysteemheffing ingezetenen afgestemd dient te zijn op de grootte van het huishouden en de woning van de heffingsplichtige.
Hof Den Haag overweegt dat conform artikel 121, eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de Waterschapswet het tarief van de watersysteemheffing ingezetenen wordt gesteld op een gelijk bedrag per woonruimte. De wetgever heeft het waterschap niet de vrijheid gegeven om het tarief te differentiëren. De door belanghebbende bepleite tariefdifferentiaties zijn het hoogheemraadschap van Rijnland dan ook niet toegestaan. Verder overweegt het hof dat door de wetgever vastgestelde wetten slechts aan het gelijkheidsbeginsel kunnen worden getoetst voor zover dit beginsel is neergelegd in een ieder bindende verdragsbepaling of bepaling van supranationaal recht. Naar het oordeel van het hof valt het wettelijke verbod van tariefdifferentiatie van de watersysteemheffing voor ingezetenen binnen de ruime beoordelingsmarge van de wetgever. Voorts is de keuze van de wetgever voor een vast tarief niet van redelijke grond ontbloot. Aan die keuze ligt namelijk de geenszins onredelijke veronderstelling ten grondslag dat iedere ingezetene in gelijke mate belang heeft bij de uitvoering van de watersysteemtaak. Nu het in de verordening opgenomen tarief voldoet aan het wettelijke verbod van differentiatie van het tarief van de watersysteemheffing ingezetenen en dit verbod de toetsing aan het verdragsrechtelijke gelijkheidsbeginsel kan doorstaan, hoeft het hof de vraag of het ontbreken in de Verordening van een differentiatie van het tarief van de watersysteemheffing voor ingezetenen in strijd is met het gelijkheidsbeginsel is, niet (nogmaals) te beantwoorden (nieuwsservice 2014, week 28).
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond met toepassing van artikel 81 RO.