Gehele oppervlakte van terras mag in de heffing worden betrokken

De heffingsambtenaar van de gemeente Haarlem heeft bij de aanslagen precariobelasting over terrassen ook de ruimte tussen het terrasmeubilair, met inbegrip van de gangpaden, ook in de heffing betrokken. Het hof heeft geoordeeld dat voor terrassen, gevormd door op de openbare grond geplaatst terrasmeubilair, geldt dat zij het volledige terrein dat zij in beslag nemen aan de openbare dienst onttrekken, inclusief de ruimte tussen dat meubilair (nieuwsservice 2016, week 13). Belanghebbende stelt dat niet geheven kan worden voor de ruimte tussen het meubilair.
De Hoge Raad overweegt dat uit artikel 219, tweede lid, van de Gemeentewet volgt dat gemeenten vrij zijn om in de belastingverordening de heffingsmaatstaf vast te stellen, met dien verstande dat het bedrag van de belasting niet afhankelijk mag worden gesteld van het inkomen, de winst of het vermogen. Deze bepalingen staan er niet aan in de weg dat in een belastingverordening een andere, ruimere, heffingsmaatstaf voor de precariobelasting wordt neergelegd dan de oppervlakte van de grond die in beslag wordt genomen door een daarop geplaatst voorwerp. Het bepaalde in de Verordeningen is ten aanzien van deze horeca-terrassen niet in strijd met enige rechtsregel of met enig rechtsbeginsel. Het sluit aan bij de rechtsgrond van de precariobelasting, namelijk het belasten van het genot van degene die onder, op of boven gemeentegrond voorwerpen heeft (vgl. Kamerstukken II 1989/90, 21 591, nr. 3, p.60). Het is in overeenstemming met die rechtsgrond om bij aaneengesloten terrassen de oppervlakte van het gehele terras in de heffing te betrekken en niet alleen de ruimte die in beslag wordt genomen door het terrasmeubilair. Van een willekeurige en onredelijke belasting-heffing is dan ook geen sprake.