Ook niet door de Minister aangewezen netbeheerders zijn belastingplichtig

Belanghebbende exploiteerde in 2013 als netbeheerder een gas- en elektriciteitsnetwerk in de gemeente Muiden. Belanghebbende is economisch eigenaar van het netwerk. Juridisch eigenaar daarvan is een dochtermaatschappij van belanghebbende. Deze dochtermaatschappij heeft belanghebbende aangewezen als regionaal netbeheerder. Volgens belanghebbende brengt een grammaticale uitleg van art. 3 van de verordening mee dat belanghebbende niet als belastingplichtige kan worden aangemerkt. Op belanghebbende is slechts art. 3 lid 1 van toepassing omdat zij, zij het niet door de Minister, op grond van de Gaswet of de Elektriciteitswet is aangewezen als regionale netbeheerder. Aan toepassing van art. 3 lid 2 wordt dan niet meer toegekomen, omdat geen sprake is van een “ander geval” dan een geval als bedoeld in lid 1.
Het hof heeft het hoger beroep ongegrond verklaard (Nieuwsservice 2017 week 37).
De Hoge Raad oordeelt dat de bewoordingen van lid 1 van art. 3 alle gevallen lijken te omvatten waarin op grond van de Gaswet of de Elektriciteitswet een netbeheerder is aangewezen. In het slot van lid 1 is echter alleen de door de Minister aangewezen netbeheerder als belastingplichtige aangemerkt. Daarom moet worden aangenomen dat het niet de bedoeling van de gemeentelijke wetgever is geweest elke (andere) op grond van de Gaswet of de Elektriciteitswet aangewezen netbeheerder onder de werking van het eerste lid te brengen. Dat betekent dat alle gevallen waarin een netbeheerder niet door de Minister is aangewezen, behoren tot de “andere gevallen” bedoeld in lid 2 van dat artikel. De tekst van art. 3 verzet zich niet tegen een dergelijke lezing.