Bestemmingscriterium van toepassing bij het bepalen van de woondelenvrijstelling

Aan belanghebbende is door de heffingsambtenaar van de gemeente Boxmeer een WOZ-beschikking en aanslag OZB gebruikersheffing opgelegd. Het object bestaat uit 18 recreatiewoningen, een clubhuis/brasserie, een golfbaan met drivingrange, twee opslagruimten, twee parkwegen, een outdoor speeltuin en een onverhard en verhard parkeerterrein. In geschil is of de heffingsambtenaar terecht OZB gebruikersheffing niet-woning heeft geheven en of daarbij een te hoge heffingsgrondslag is gehanteerd.
De rechtbank overweegt dat de heffingsambtenaar het object terecht als niet-woning heeft aangemerkt. Uit het arrest van 5 januari 2018 (ECLI:NL:HR:2018:3) leidt zij af dat bij het bepalen van de woondelenvrijstelling niet langer het geschiktheidscriterium, maar het bestemmingscriterium van toepassing is. Anders dan in zijn eerdere arresten over deze materie, beantwoordt de Hoge Raad de vraag of onderdelen van een niet-woning als woondelen moet worden aangemerkt dus niet meer op dezelfde manier als de vraag of een opstal als woning moet worden aangemerkt. Met het bestemmingscriterium wordt kennelijk bedoeld dat alleen iets dat bestemd is om enigszins duurzaam voor menselijke bewoning te dienen, onder die vrijstelling kan vallen. Gebruik van kortdurende aard wordt niet aangemerkt als ‘wonen’. Gelet daarop valt de waarde van de recreatiewoningen met bijbehorende grond niet onder de woondelenvrijstelling, omdat onbetwist vaststaat dat die recreatiewoningen bedrijfsmatig worden geëxploiteerd voor kortdurend, volgtijdig gebruik. Dat betekent dat de heffingsgrondslag van de OZB gebruikersheffing gelijk is aan de WOZ-waarde. Nu de heffingsambtenaar de OZB gebruikersheffing naar een lagere grondslag heeft geheven, is de aanslag reeds daarom niet te hoog.