Bewijs voor cultuurgrondvrijstelling niet geleverd

De heffingsambtenaar van de gemeente Dalfsen heeft de waarde van een perceel onbebouwde grond met een houtopstand vastgesteld op € 16.000 en het bezwaar hiertegen ongegrond verklaard. De Rechtbank Zwolle-Lelystad heeft het beroep ongegrond verklaard. In geschil is of belanghebbende recht heeft op toepassing van de cultuurgrondvrijstelling.
Uit het arrest van de Hoge Raad van 24 september 1997 (nr. 31 953, LJN AA3288) leidt het hof af dat voor het antwoord op de vraag of sprake is van “ten behoeve van de land- of bosbouw bedrijfsmatig geëxploiteerde cultuurgrond” is vereist dat die grond primair de functie heeft gewassen te voeden en te doen groeien. De heffingsambtenaar heeft gesteld dat van cultuurgrond geen sprake is, aangezien de onroerende zaak niet primair dient om gewassen (bomen) voor de groei te voeden. Belanghebbende is, naar het oordeel van het hof, niet geslaagd in de op haar rustende bewijslast, omdat zij niet aannemelijk heeft gemaakt dat zijzelf of haar pachter de onroerende zaak primair gebruikt om gewassen te voeden en te doen groeien. Belanghebbendes stelling dat met terugwerkende kracht tot 1 januari 2009 de onroerende zaak is verpacht aan een landbouwer die eens in de 6 jaren op de door hem gepachte grond hout kapt voor zijn eigen gebruik, wat daar ook van zij, doet daaraan niet af.
Ten aanzien van belanghebbendes subsidiaire stelling dat de wetgever haar ten onrechte minder gunstig behandelt dan een eigenaar van een landgoed in de zin van de Natuurschoonwet 1928, overweegt het hof dat deze onroerende zaak niet vergelijkbaar is met een landgoed in voormelde zin, omdat de wet aan een dergelijk landgoed diverse eisen stelt, onder meer ten aanzien van de instandhouding daarvan, die aan deze onroerende zaak niet gesteld worden. Het hof verklaart het hoger beroep ongegrond.