Geen beroep mogelijk tegen de weigering een aanslag ambtshalve te verminderen

De inspecteur van de Belastingdienst heeft aan belanghebbende bericht dat niet zal worden tegemoet gekomen aan het verzoek tot ambtshalve vermindering van aanslagen IB/PVV. Belanghebbende heeft de brief opgevat als voor beroep vatbare besluiten en hiertegen beroep ingesteld. De Rechtbank Haarlem heeft de door belanghebbende ingestelde beroepen niet ontvankelijk verklaard. Belanghebbende heeft hiertegen hoger beroep ingesteld.
Het hof overweegt dat de AWR een gesloten systeem van rechtsbescherming kent. Een weigering door de inspecteur een aanslag ambtshalve te verminderen wordt niet genomen bij voor bezwaar vatbare beschikking. Tegen een dergelijke weigering staat noch op de voet van artikel 26 noch op grond van enige andere wettelijke bepaling beroep op de rechter in belastingzaken open.
Als aanslagen formele rechtskracht hebben verkregen, kan de belastingplichtige bij de burgerlijke rechter vorderen dat de aanslagen ambtshalve worden verminderd. Dit brengt mee dat de rechtbank ten onrechte de niet-ontvankelijkheid van het beroep heeft uitgesproken; de rechtbank had zich onbevoegd moeten verklaren en in haar uitspraak moeten vermelden dat uitsluitend een vordering bij de burgerlijke rechter kan worden ingesteld. Het hof merkt daarbij op dat voor het aanvaarden van een verplichting tot ambtshalve vermindering niet kan worden volstaan met een – aan de burgerlijke rechter in beginsel onttrokken – beoordeling van de vraag wat de belastingrechter zou hebben beslist als deze een inhoudelijk oordeel over de juistheid van de aanslagen had kunnen geven. Van een dergelijke verplichting kan slechts sprake zijn als de inspecteur tot geen andere slotsom had kunnen komen dan dat de aanslagen onmiskenbaar onjuist waren (Hoge Raad 8 juli 1993, nr. 15 028, NJ 1995/73).
Het hof vernietigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart de belastingrechter onbevoegd.