Raadsbesluit is geen privaatrechtelijke overeenkomst

Belanghebbende heeft in hoger beroep gesteld dat het Raadsbesluit uit 1923 waarin toestem-ming wordt verleend voor het hebben van kabels en leidingen in gemeentegrond moet worden aangemerkt als een privaatrechtelijke overeenkomst.
Naar het oordeel van het hof heeft de raad van de gemeente Hattem in het Raadsbesluit een besluit genomen over de aanwending van publiekrechtelijke bevoegdheden door organen van de gemeente. Het besluit houdt in dat voor zover vergunningen of anderszins toestemmingen moeten worden verleend voor de aanleg en instandhouding van kabels en leidingen, deze vergunningen kosteloos zullen worden verleend (zonder daarbij bijvoorbeeld tot het heffen van leges over te gaan). Dat de verleende vergunning ruim is geformuleerd – “werken (…) te hebben, in stand te houden, te wijzigen en te verwijderen” – heeft niet tot gevolg dat de gemeente(raad) hierdoor ook de privaatrechtelijke verplichting is aangegaan om de kabels als eigenaar van de grond te gedogen. Belanghebbende heeft geen feiten of omstandigheden aannemelijk gemaakt die tot een andere interpretatie van het Raadsbesluit kunnen leiden. Daar komt overigens bij dat (ook in 1923) ingevolge de Gemeentewet 1851 niet de gemeenteraad, maar de burgemeester bevoegd was om namens de gemeente (die als rechtspersoon contractspartij kan zijn) privaatrechtelijke rechtshandelingen aan te gaan. Ook om die reden gaat de stelling van belanghebbende niet op dat het Raadsbesluit zelf moet worden gekwalifi-ceerd als het aangaan door de gemeente van een privaatrechtelijke overeenkomst. Ook met haar verwijzing naar de opzegging door de gemeente van “de eventueel uit het Raadsbesluit gevolgde duurovereenkomst” levert belanghebbende niet het van haar verlangde bewijs. De heffingsambtenaar heeft verklaard dat deze opzegging zekerheidshalve is geschied, dus slechts indien het Raadsbesluit als een (duur)overeenkomst zou moeten worden begrepen.