Besluit invoering betaald parkeren niet voor bezwaar vatbaar

De deelraad van het stadsdeel Amsterdam Slotervaart heeft het besluit genomen betaald parkeren in te voeren in het in het besluit nader omschreven vergunninggebied in het stadsdeel Slotervaart.
Belanghebbende heeft gesteld dat het door haar bestreden besluit tot invoering van betaald parkeren in het vergunninggebied dient te worden vernietigd, onder meer omdat bij de totstandkoming ervan in strijd is gehandeld met de inspraakverordening, het genomen besluit in strijd is met artikel 3:4, tweede lid, Awb (rechtsongelijkheid) en de onderbouwing van het besluit tekort schiet.
Het hof stelt voorop dat het besluit van de deelraad dient te worden aangemerkt als een besluit genomen krachtens de belastingwet als bedoeld in artikel 26, eerste lid, van de AWR. Gelet op het in dit artikel vervatte voor belastingzaken geldende gesloten stelsel van rechtsmiddelen, dient in de eerste plaats te worden getoetst of het besluit onder een van de in artikel 26, eerste lid, van de AWR genoemde categorieën valt. Het bestreden besluit is niet bij of ingevolge de belastingwet aangewezen als een voor bezwaar vatbare beschikking en het valt evenmin onder een van de andere in artikel 26, eerste lid, van de AWR genoemde categorieën. Tegen het besluit staat derhalve geen beroep open bij de bestuursrechter. Ingevolge artikel 7:1 van de Awb dient degene aan wie het recht is toegekend tegen een besluit beroep op een bestuursrechter in te stellen, alvorens beroep in te stellen, tegen dat besluit bezwaar te maken. Dit voorschrift heeft tot gevolg dat tegen dit besluit evenmin het rechtsmiddel van bezwaar openstaat. Hieruit volgt dat het bezwaar van belanghebbende niet-ontvankelijk verklaard had moeten worden. De bestreden uitspraak op bezwaar kan niet in stand blijven. Doende wat de rechtbank had behoren te doen, zal het hof het bezwaar van belanghebbende alsnog niet-ontvankelijk verklaren.