Tweede aanslag had niet mogen worden opgelegd

 De heffingsambtenaar verklaart dat bij de beoordeling van de aanvraag de bouw dan wel vervanging van de woonark abusievelijk als vergunningsvrij is aangemerkt. Hierbij zijn geen bouwactiviteiten onderkend, waardoor de aanslag naar een onjuiste heffingsmaatstaf en daarmee naar een te laag bedrag is opgelegd. Verder verklaart de heffingsambtenaar dat deze en een latere aanvraag in wezen dezelfde bouwaanvragen zijn. Het enige verschil tussen de aanvragen is de hoogte van de woonark en het feit dat in eerste instantie niet is onderkend dat de situering van de woonark moest worden aangepast doordat het aanduidingsvlak van de woonark op het bestemmingsplan niet juist was, en dit het slaan van een damwand in het talud bij de woonark noodzakelijk maakte.
Het hof overweegt dat niet anders kan worden geoordeeld dan dat de tweede aanvraag dezelfde bouwactiviteit betrof als de eerste. Dat tussen beide aanvragen verschil bestaat in de opgegeven hoogte van de woonark en dat de heffingsambtenaar bij de eerste aanvraag abusievelijk niet heeft onderkend dat sprake was van bouwactiviteiten, maakt niet dat de tweede aanvraag ziet op een andere bouwactiviteit. Uit de systematiek van de tarieventabel leidt het hof af dat een aanvraag voor afwijking van het bestemmingsplan opgaat in de aanvraag van de bouwactiviteit. Nu voor het in behandeling nemen van de eerste aanvraag al leges zijn geheven, had de tweede aanslag niet mogen worden opgelegd. De bouwactiviteit is immers al in de legesheffing betrokken. Dat de heffingsambtenaar de aanslag abusievelijk te laag heeft vastgesteld door het niet onderkennen van bouwactiviteiten, doet hier niet aan af. Voor zover de heffingsambtenaar stelt dat het slaan van een damwand leidt tot een andere bouwactiviteit en een verplichting tot het doen van een nieuwe aanvraag kan het hof hem daarin niet volgen. Vaststaat immers dat in de maatstaf van heffing niet de kosten van het slaan van een damwand is betrokken.