Belastingrechter kan beroep ten aanzien van weigering vergunning niet beoordelen

De VvE heeft een aanvraag omgevingsvergunning ingediend voor het wijzigen van portiekkozijnen van de woongebouwen. Het verzoek is voorgelegd aan de welstandscommissie. De commissie heeft de aanvraag negatief beoordeeld, omdat het uitvoeren van de werkzaamheden zou leiden tot een te grote wijziging van een zorgvuldig vormgegeven gevelbeeld. Daarop heeft de gemeente de VvE in de gelegenheid gesteld een aangepast voorstel in te dienen, om zo een mogelijke weigering van de vergunningsaanvraag te voorkomen. Van deze gelegenheid heeft de VvE geen gebruik gemaakt, waarna de omgevingsvergunning is geweigerd. De heffingsambtenaar van de gemeente Den Haag had een legesnota opgelegd, deze is in verband met de weigering van de vergunning verminderd. Belanghebbende heeft een nieuwe aanvraag ingediend, waarvoor wel een vergunning is verleend en waarvoor ook leges zijn geheven.
Belanghebbende doet een beroep op het gelijkheidsbeginsel, omdat bij het vernieuwen van de ramen van een andere VvE ventilatieroosters geen probleem waren. Het hof overweegt dat de belastingrechter dit beroep niet kan beoordelen. Belanghebbende had tegen het besluit ten aanzien van de eerste aanvraag bezwaar bij de gemeente en eventueel beroep bij de bestuursrechter kunnen instellen. Dat, zoals belanghebbende stelt, dat niet mogelijk was wegens de onmogelijkheid om tijdig een vergadering van de VvE bijeen te roepen, ligt in de risicosfeer van de VvE. Belanghebbende acht verder het feit dat voor een tweede maal leges worden geheven in strijd met de maatstaven van redelijkheid en billijkheid. Over zodanige klachten mag het hof echter niet oordelen, aangezien de rechter niet bevoegd is de innerlijke waarde en billijkheid van regelgeving als de onderhavige te beoordelen. Dit volgt uit artikel 11 van de Wet van 15 mei 1829, houdende algemeene bepalingen der wetgeving van het Koningrijk.