Objectieve en redelijke rechtvaardiging voor de beperking van het heffingsgebied

Belanghebbende bestrijdt dat sprake is van een objectieve en redelijke rechtvaardiging voor het beperken van het heffingsgebied tot het centrum en enkele aanloopgebieden. Belanghebbende stelt dat enkele straten ten onrechte niet tot het heffingsgebied zijn gerekend, welke respectievelijk in 2016 en 2017 alsnog aan het heffingsgebied zijn toegevoegd.
Het hof overweegt dat de enkele omstandigheid dat een andere afbakening van het heffingsgebied denkbaar is en dat daarvoor objectieve redenen kunnen worden aangevoerd, niet meebrengt dat de gekozen beperking onredelijk zou zijn. Hetzelfde geldt voor de omstandigheid dat de beperking, als gevolg van veranderende omstandigheden en inzichten bij de gemeente Hellendoorn, in 2016 en 2017 is veranderd. De heffingsambtenaar maakt aannemelijk dat de in elk jaar gekozen beperking berust op een redelijke grondslag.
Belanghebbende heeft verder aangevoerd dat de financiële verantwoording van de stichting, mede door het ontbreken van een begroting, onvoldoende is om aannemelijk te maken dat de middelen ten goede zijn gekomen aan (activiteiten georganiseerd in) het centrum. Het hof overweegt dat de activiteitenagenda en de financiële verantwoording aannemelijk maken dat de activiteiten in overwegende mate ten dienste zijn gekomen aan belastingplichtigen in het heffingsgebied. Hiervoor behoeft niet elke activiteit direct ten goede te komen aan belastingplichtigen in het heffingsgebied; het gaat erom of de gemeente in redelijkheid heeft mogen uitgaan van de veronderstelling dat door de subsidie te verstrekken degenen die profijt kunnen hebben van de opbrengst van de belasting diegenen zijn die in de heffing worden betrokken. Dit is volgens het hof het geval. Aangezien de heffingsambtenaar pas in de beroepsfase met bewijzen is gekomen voor de beperking van het heffingsgebied, had dit aanleiding moeten zijn de heffingsambtenaar te veroordelen in de kosten van het beroep.