Omwille van uitvoerbaarheid moet worden uitgegaan van gelegenheid tot overnachten

Belanghebbende exploiteert een park met vakantiewoningen die worden gebruikt door arbeidsmigranten. De heffingsambtenaar van de gemeente Oisterwijk heeft aan belanghebbende (voorlopige) aanslagen toeristenbelasting opgelegd voor 2015 en 2016. Belanghebbende stelt dat zij belastingplichtig is voor de forensenbelasting en een beroep kan doen op de vrijstelling in de Verordening.
De rechtbank oordeelt dat geen beroep kan worden gedaan op de vrijstelling, omdat alleen natuurlijke personen belastingplichtig kunnen zijn voor de forensenbelasting en dat is belanghebbende niet. Tevens stelt belanghebbende dat de gemeente als gevolg van de Wet BRP de arbeidsmigranten had moeten inschrijven in de BRP waardoor de arbeidsmigranten als ingezetenen zijn aan te merken en de toeristenbelasting niet meer van toepassing is. Een dergelijke plicht tot ambtshalve inschrijving volgt volgens de rechtbank echter niet uit de Wet BRP of de rechtspraak. Voor het overige is enkel de hoogte van de aanslag in geschil. De heffingsambtenaar stelt dat het gaat om het aantal keer dat belanghebbende gelegenheid heeft gegeven tot overnachten. Belanghebbende voert hiertegen aan dat het gaat om het aantal keer dat daadwerkelijk gebruik is gemaakt van die gelegenheid. De rechtbank oordeelt dat de verordening voor de maatstaf van heffing niet spreekt van “gelegenheid”, maar van “het aantal overnachtingen”. Een redelijke toepassing van artikel 4 van de Verordening en de uitvoerbaarheid brengt in het geval zoals dat van belanghebbende mee dat voor het bepalen van de duur van het verblijf – en dus de maatstaf van heffing - moet worden uitgegaan van het geven van gelegenheid tot overnachten. De aanslagen zijn juist opgelegd.