Begrip “in hoofdzaak tot woning dienen”

Belanghebbende is eigenaar van een vakantiepark in Valkenswaard met recreatiewoningen en een kampeerterrein. Daarnaast zijn er diverse voorzieningen aanwezig. Het hof heeft geoordeeld dat de tot de onroerende zaak behorende recreatiewoningen naar aard en inrichting zowel bestemd als geschikt zijn om enigszins duurzaam voor menselijke bewoning te dienen en daarom aan te merken zijn als woning. Volgens het hof is de waarde van de onroerende zaak voor meer dan 81,9 % toe te rekenen aan woondoeleinden, zodat de onroerende zaak in hoofdzaak tot woning dient. Bij de berekening van dat percentage heeft het hof de centrum-voorzieningen, met uitzondering van de parkeerterreinen en parkwegen, als niet-woondelen aangemerkt.
B&W betogen dat het hof ten onrechte maatgevend heeft geacht of de recreatiewoningen geschikt zijn om te worden gebruikt als woning. Beslissend moet zijn of de recreatiewoningen bestemd zijn om enigszins duurzaam voor menselijke bewoning te dienen.
De Hoge Raad oordeelt dat het middel faalt. Uit de arresten van 16 september 2016, ECLI:NL:HR:2016:2084 en ECLI:NL:HR:2016:2085 volgt, dat het geschiktheidscriterium van toepassing is bij de beantwoording van de vraag of een opstal als woning moet worden aangemerkt. Het bestemmingscriterium moet worden gehanteerd bij de aanwijzing van woongedeelten van een opstal die als geheel niet als woning kan worden aangemerkt.
B&W betogen verder dat het hof ten onrechte heeft geoordeeld dat de onroerende zaak in hoofdzaak tot woning dient.
De Hoge Raad stelt voorop dat de wezenlijke functie van vakantieparken is gelegen in het aanbieden van recreatiewoningen en kampeerplaatsen. Voor dergelijke onroerende zaken geldt dat voorzieningen op het park die tot doel hebben het park als geheel bruikbaar en/of aantrekkelijk(er) te maken voor de gebruikers ervan, als regel dienstbaar zijn aan zowel de recreatie-woningen als het kampeerterrein. Als regel kan worden aangenomen dat de mate waarin dergelijke voorzieningen dienstbaar zijn aan de recreatiewoningen en het kampeerterrein moet worden vastgesteld naar rato van de waarden van die woningen en dat terrein. Dat geldt ook voor de grond waarvan het gebruik niet nauw met de recreatiewoningen of het kampeerterrein samenhangt (vgl. HR 17 september 2010, ECLI:NL:HR:2010:BL5650). Indien echter grond of voorzieningen direct dienstbaar zijn aan hetzij de recreatiebungalows hetzij het kampeerterrein, dient daaraan dezelfde kwalificatie te worden gegeven als aan die bungalows respectievelijk dat kampeerterrein. Daarvan is bijvoorbeeld sprake bij de ondergrond en de uitsluitend aan het kampeerterrein dienstbare, sanitaire voorzieningen. Het hof heeft andere uitgangspunten gehanteerd dus in zoverre wordt het middel terecht voorgesteld. Het middel kan echter niet tot cassatie leiden aangezien de stukken van het geding geen aanleiding geven voor de veronderstelling dat in dit geval van de hoofdregel moet worden afgeweken. Daarom moet ervan worden uitgegaan dat de mate waarin de centrumvoorzieningen en de overige grond dienstbaar zijn aan de recreatiewoningen en het kampeerterrein, moet worden bepaald naar rato van de waarde van die woningen en dat terrein. Als gevolg daarvan is voor de beoordeling of de onroerende zaak op de voet van art. 220a lid 2 Gemeentewet in hoofdzaak dient tot woning, beslissend wat de verhouding is tussen (i) de waarde van de recreatiewoningen inclusief de direct daaraan toe te rekenen grond en (ii) de waarde van het kampeerterrein inclusief de direct daaraan toe te rekenen grond en sanitaire voorzieningen. De stukken van het geding laten geen andere conclusie toe dan dat de waarde van de recreatiewoningen inclusief de direct daaraan toe te rekenen grond meer dan 70% uitmaakt van de totale waarde van (i) en (ii). Dat betekent dat van de totale waarde van de onroerende zaak eveneens meer dan 70% is toe te rekenen aan de woningdelen. Het hof heeft daarom, hoewel het onjuiste uitgangspunten heeft gehanteerd, terecht geoordeeld dat de onroerende zaak in hoofdzaak tot woning dient.