Zuiveringsheffing; algemene reserve wordt aangewend ten behoeve van zuiveringstaak

De heffingsambtenaar van BghU heeft aan belanghebbende als eigenaar/gebruiker voor het jaar 2015 een aanslag zuiveringsheffing opgelegd. In de begroting van het waterschap is van het geraamde overschot van € 4.665.000 een bedrag van € 3.915.000 gestort op de post ‘algemene reserve zuiveringsheffing’. Belanghebbende heeft in zijn beroepschrift onder andere gesteld dat de Verordening onverbindend is doordat de NEN-norm 6600-1 niet op de juiste wijze bekend is gemaakt en vanwege overschrijding van de opbrengstlimiet.
De rechtbank overweegt allereerst dat met art. 122f lid 1 Waterschapswet rechtstreeks uit de wet volgt wat een vervuilingseenheid is en dat daarmee de maatstaf waarnaar de zuiveringsheffing wordt geheven kenbaar is. In samenhang met de in de verordening vermelde tarieven, is het dan ook duidelijk wat de hoogte van de heffing per vervuilingseenheid is. Dat die berekeningswijze verder is uitgewerkt in bijlage I van de verordening, betekent niet dat de heffingsmaatstaf als zodanig niet duidelijk is. Bovendien staat de NEN-norm 6600-1 sinds 1 januari 2016 op een lijst van NEN-normen die kosteloos inzichtelijk zijn zodat de kenbaarheid van deze norm voldoende verzekerd was.
De rechtbank overweegt tevens dat ook voor de zuiveringsheffing een opbrengstlimiet geldt. De zuiveringsheffing is een bestemmingsheffing waarvan de opbrengsten dienen te worden besteed aan de “kosten ter zake”, hetgeen meebrengt dat die opbrengsten slechts mogen worden besteed ter bestrijding van die kosten van het desbetreffende jaar of van komende jaren. Belanghebbende stelt dat de ’algemene reserve zuiveringsheffing’ uitsluitend wordt aangehouden om een robuuste financiële positie te onderhouden en niet wordt ingezet binnen het kader van de taakuitoefening van het waterschap. De reserve kan daarom volgens belanghebbende niet worden beschouwd als “lasten ter zake”. De rechtbank stelt voorop dat de vorming van reserves door het waterschap is toegelaten, omdat de begroting op grond van art. 4.11 Waterschapsbesluit onder meer een paragraaf ‘weerstandsvermogen’ moet bevatten, waarbij het weerstandsvermogen bestaat uit de relatie tussen de weerstandscapaciteit, zijnde de middelen waarover het waterschap beschikt om niet begrote kosten te dekken, en alle risico’s waarvoor geen maatregelen zijn getroffen. Het waterschap heeft vijf algemene reserves ingesteld, waaronder de reserve “zuiveringsheffing woningen/bedrijven” en waarbij het waterschap de bandbreedte van deze reserve heeft bepaald op 10 tot 20% van de totaal begrote netto kosten. De rechtbank is van oordeel dat het waterschap geen concrete andere mogelijkheden heeft dan de zuiveringsheffing om de algemene reserve “zuiveringsheffing woningen/bedrijven” te voeden. Daarnaast heeft het waterschap een beleidsnota opgesteld waarin uitdrukkelijk is gesteld dat de algemene reserves primair dienen als weerstandsvermogen om tegenvallers op te vangen en afhankelijk zijn van de risico’s die het waterschap loopt. Ook volgt uit de beleidsnota dat aanwending van de algemene reserve alleen kan plaatsvinden door het nemen van een expliciet besluit van het algemeen bestuur. Ook is expliciet bepaald dat de reserves per categorie onderling niet uitwisselbaar zijn en dat bij de voorjaarsnota en de begroting concrete voorstellen worden gedaan voor het aanwenden van de reserves. De rechtbank is van oordeel dat mede op basis van dit beleid voldoende is gewaarborgd dat de reserves van de categorie “zuiveringsheffing woningen/bedrijven” worden aangewend ten behoeve van de zuiveringstaak van het waterschap en dus als ‘lasten ter zake’ kunnen worden beschouwd. Ook de door belanghebbende ter discussie gestelde posten bestuur, verkiezingen en management hebben betrekking op taken van het waterschap. Voor de verdeelsleutel die het waterschap gebruikt voor de toerekening van kosten aan de zuiveringsheffing en watersysteemheffing ziet de rechtbank geen reden om deze als onjuist of onaanvaardbaar te achten.