Rioolheffing; baggerkosten terecht toegerekend, bedragen aan omzetbelasting compenseren ten onrechte opgenomen veegkosten

In geschil is de rioolheffing van de gemeente Steenwijkerland. Rechtbank Overijssel heeft geoordeeld dat de heffingsambtenaar niet de vereiste inlichtingen heeft verstrekt over de baggerkosten. Dat brengt, aldus de rechtbank, mee dat niet kan worden beoordeeld in hoeverre de baggerkosten dienden ter dekking van kosten waarvoor de rioolheffing mocht worden geheven. De rechtbank concludeert dat de verordeningen 2013, 2014 en 2015 onverbindend zijn wegens overschrijding van de opbrengstlimiet. De gemeente komt in hoger beroep.
Belanghebbende stelt dat de baggerkosten en kosten voor het onderhoud van de oevers niet kunnen worden verhaald via de rioolheffing.
Het hof neemt als uitgangspunt dat de baggerkosten en kosten voor het onderhoud van de oevers slechts dan niet als kosten ter zake van de riolering kunnen worden aangemerkt indien zij geheel of nagenoeg geheel andere doeleinden dienen. Met de verwijzing naar het GRP en het baggerplan, de toelichting op het maaien en het door het waterschap uitgevoerde waterbeheer heeft de heffingsambtenaar van de gemeente Steenwijkerland nadere inlichtingen verstrekt waarom de gemeente de baggerkosten en kosten voor het onderhoud van de oevers heeft gemaakt voor de inzameling van afvloeiend hemelwater en de verwerking van het ingezamelde hemelwater. Hij heeft verder voldoende toegelicht welke kosten worden toegerekend, dat de toerekening van de kosten elk jaar consistent is en welke keuzes zijn gemaakt bij de gehele of gedeeltelijke toerekening van kosten. De heffingsambtenaar is niet verplicht inlichtingen te verstrekken over de daadwerkelijke kosten van baggeren en oeveronderhoud. De toets of de ramingen achteraf gezien juist zijn geweest, ligt bij de gemeenteraad.
De heffingsambtenaar heeft de gerezen twijfel over een bedrag aan arbeidskosten bij de doorbelasting van veegkosten niet naar vermogen weg genomen. Deze kosten, ad € 50.000 arbeidskosten, vormen volgens het hof geen last ter zake. Tot overschrijding van de opbrengstnorm leidt dit echter niet.
Belanghebbende stelt dat de gemeente de omzetbelasting niet in de kostenraming heeft begrepen en dat zij niet achteraf kosten aan kan dragen ter onderbouwing van de stelling dat de opbrengstlimiet niet is overschreden, terwijl die kosten nimmer tot de geraamde lasten in de gemeentebegroting hebben behoord.
Naar het oordeel van het hof volgt al uit de tekst van art. 228a lid 3 van de Gemeentewet dat de omzetbelasting tot de kosten wordt gerekend (imperatief). In zoverre wijst het hof belanghebbendes stelling af. De heffingsambtenaar dient wel, indien belanghebbende dit aan de orde stelt, inzicht in de desbetreffende ramingen te geven. Belanghebbende heeft over de omzetbelasting die is begrepen in de baggerkosten en kosten voor onderhoud van de oevers niets anders gesteld, dan dat deze niet in de raming mogen worden begrepen omdat ook de kosten niet zelf tot de raming behoren. Nu het hof van oordeel is dat de heffingsambtenaar deze kosten terecht in de raming heeft betrokken heeft zij ook de omzetbelasting daarin mogen betrekken. De bedragen aan omzetbelasting overtreffen de betwiste veegkosten zodat deze zijn gecorrigeerd.
Belanghebbende stelt nog dat het motief van de gemeente om bij de WOZ-waarde aan te sluiten is om natuurterreinen en agrarische gronden vrij te stellen. Daarnaast worden niet alleen natuurterreinen en agrarische gronden, maar ook kassen, kerken, rioolwaterzuiveringsinstallaties, gemalen en crematoria/begraafplaatsen vrijgesteld.
Naar het oordeel van het hof is geen sprake van gelijke gevallen. Percelen waarop woningen en appartementen zijn gelegen verschillen wezenlijk van onbebouwde percelen of percelen waarop de door belanghebbende genoemde bebouwing aanwezig is. (HR 28 februari 2001, ECLI:NL:HR:2001:AB0280). Het hoger beroep van de gemeente is gegrond.