Leges; summiere gegevensverstrekking geeft voldoende inzicht in de raming van de baten en lasten

De heffingsambtenaar van de gemeente Utrecht heeft voor van een reguliere bouwvergunning aan belanghebbende een aanslag leges opgelegd van € 317.898,23. Het bezwaar van belanghebbende is ongegrond verklaard.
Belanghebbende betoogt dat de tarieven in strijd met artikel 229b, eerste lid, van de Gemeentewet zijn vastgesteld en betwist de kostendekkendheid van de Legesverordening. De heffingsambtenaar heeft de kostentoerekening onvoldoende op controleerbare wijze inzichtelijk gemaakt en geweigerd de door haar gevraagde overzichten inzake de kostentoerekening te verstrekken.
De rechtbank overweegt dat de Hoge Raad in zijn arrest van 16 april 2010 (LJN BM1236) heeft uitgesproken dat in het kader van de beoordeling van de opbrengstlimiet niet van de gemeente mag worden verlangd dat zij van alle in de verordening en de tarieventabel opgenomen diensten afzonderlijk op controleerbare wijze vastlegt hoe zij de kosten ter zake daarvan heeft geraamd. Met het gegeven overzicht is, hoewel zeer summier, inzicht in de ramingen van baten en lasten gegeven. Uit dit overzicht blijkt dat de begrote kostendekkendheid van het totaal van de legesverordening 96,2% is. Voor de rechtbank is daarmee voldoende aannemelijk gemaakt dat de totale aan de Legesverordening ten grondslag liggende geraamde baten niet uitgaan boven de geraamde lasten ter zake.
Anders dan belanghebbende heeft betoogd, kan de rechtbank aan het arrest van de Hoge Raad van 4 februari 2005 (LJN AQ7390) niet ontlenen dat de heffingsambtenaar gehouden is de gevraagde overzichten van toerekening in directe en indirecte kosten te verstrekken. Mede gezien het arrest van de Hoge Raad van 16 april 2010 (LJN BM1236) mag van de heffingsambtenaar niet worden verlangd dat hij belanghebbende nader inzicht verstrekt in de door haar ter zitting genoemde ontbrekende gegevens zoals de onduidelijke status van documenten, het niet waarmerken en dateren van documenten, het ontbreken van nadere kostenspecificaties, het ontbreken van inzicht in het aantal geraamde te verstrekken vergunningen/diensten en het ontbreken van gespecificeerde uren, uurtarieven en opbouw van die uurtarieven.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.