Leges; bewijslastverdeling bij kostenonderbouwing

De heffingsambtenaar van de gemeente Veenendaal heeft aan belanghebbende een aanslag bouwleges opgelegd ten bedrage van €344.623,59. In geschil is onder andere of de geraamde baten uitgaan boven de geraamde lasten.
Op grond van artikel 229, eerste lid, aanhef en onderdeel b, van de Gemeentewet heeft de gemeente de bevoegdheid leges te heffen ter zake van het genot van door of vanwege het gemeentebestuur verstrekte diensten. Artikel 229b van de Gemeentewet bepaalt vervolgens dat de tarieven van een dergelijke heffing zodanig moeten worden vastgesteld dat de geraamde baten niet uitgaan boven de geraamde lasten. Op grond van vaste jurisprudentie dient deze zogenoemde opbrengstlimiet te worden getoetst voor alle in de desbetreffende verordening opgenomen diensten gezamenlijk en niet per dienst of groep van diensten afzonderlijk (zie onder meer HR 24 februari 2006, nr. 39 999, BNB 2006/173) .
Belanghebbende heeft niet gesteld dat de geraamde baten de geraamde lasten ter zake te boven gaan. Belanghebbende heeft in dit verband slechts aangevoerd dat zij de gegevens die zij nodig heeft om dit aannemelijk te maken niet heeft kunnen verkrijgen, maar naar het oordeel van het hof heeft zij dit, tegenover de gemotiveerde weerspreking van de heffingsambtenaar, niet aannemelijk gemaakt. Het hof neemt hierbij in aanmerking dat begrotingen van gemeenten met de daarbij behorende bescheiden openbare stukken zijn waarvan ook belanghebbende kan kennisnemen. Ten overvloede overweegt het hof nog dat uit de productenraming niet blijkt dat de geraamde baten van de bouwleges de geraamde lasten ter zake overtreffen.
Voorts is het standpunt van belanghebbende dat de gemeente voor bouwleges een degressief tarief had dienen toe te passen onjuist (Hoge Raad 14 augustus 2009, nr. 43.120, LJN: BI1943).
Het hoger beroep is ongegrond is en de uitspraak van de rechtbank dient te worden bevestigd.